Bwindi National Park

Dag 10 rij maar an wagen rij maar an

Vandaag vertrekken we naar Bwindi NP. We zullen in totaal 7 uur rijden.

Tijdens het ontbijt is er alom hilariteit over het 1-7 verlies van Brazilië. Ze beweren dat zelfs de Ugandese nationale ploeg beter ging presteren. We vertrekken om 9 u en kiezen voor een andere terugweg naar de asfaltbaan. Veel minder zand en afgronden en de reistijd  naar de eerste grote stad is dezelfde (3u). De afdaling verloopt prima, het is een raadsel waarom niet iedereen deze baan neemt!!Een uur later zijn we op 4 km van de asfaltweg en dan loopt de weg over een lavaveld. Overal waar je kijkt is het landschap bezaaid met stenen van 5-10-15 -20-25 cm diameter.Het is zoals cijfers  kiezen in de lotto, het zijn altijd de verkeerde. Het is onbegonnen werk de stenen te ontwijken! We doen er een half uur over. De auto heeft 4 wielen en maar 1 reserveband! Zelfs op documentaires nooit zo'n weg gezien. Linkervoorwiel ontwijkt de scherpe rand van een kanjer vn een steen, Rechtervoorwiel klimt op een 20 cm hoge rots, rechterachterwiel schuift van een steen 10 cm naar beneden en het linkerachterwiel zweeft. Tel daar nog een aantal hellingen bij en je weet waarom we 30 min nodig hebben voor de laatste 4 km. We hebben warempel heimwee naar het stof, en ja zowel de ophanging als de banden houden het.

De volgende 120 km zijn prima geasfalteerd ( met dank aan subsidies vn de EU) en we halen regelmatig 85/u. Onderweg passeren we de verlaten vluchtelingenkampen van Kisoro waar duizenden Congolezen onderdak gevonden hebben. Er blijven slechts de skeletten over van honderden tenten. Verder loopt de weg dwars over de landingsbaan van een vliegveld. Deze middag terug in dezelfde hostel in Kabale gestopt om lunchpakket op te eten en verslagen door te mailen. We zijn mooi op tijd en blijven er anderhalf uur. Geld afhalen lukt niet dus rijden we verder.

De eerste  kilometers vliegen we over de asfalt maar op 50 km van Mbarara is het Eu geld op. De asfaltweg verandert in een Gruyèrekaas van nog geen camion breed. Men heeft speciaal geselecteerd putholes zaad gebruikt, want de 1/3 van de putten zijn dieper dan 20cm en ze zijn even talrijk als de Chinezen. Als je een ontwijkt rijd je in een ander. En we zijn benadeeld. Onze jeep is klein. Grote camions en bestelwagens rijden zig zag over de baan in de hoop de diepste putten te ontwijken, doemen recht voor ons op en duwen ons letterlijk van de asfalt naast de baan waar de putten nog groter zijn. Na een  uur ben ik het beu en luister naar de raad van Steven: flikker met de lichten en rij met ware doodsverachting rechtdoor. En warempel het lukt. Op de grote camions na maakt iedereen de nodige plaats voor ons.

We hebben vanavond niets gereserveerd en laten ons oog vallen op Eagle Nest. Ja dit hadden we nog niet een helling van 25 °, maar we geraken boven en je moet niet mooi zijn om geluk te hebben? er is nog een tent vrij. We tronen uit boven het park en zien nu reeds zebra's en impala's beneden lopen. Unieke ligging zoals we er op reis  al een aantal hadden bij de firma "nature lodge". Aan de tent hebben we een Bush toilet en Bush douche. De douche is een zak die gevuld wordt met warm water en daar onder een douchekop, in het toilet leg je eerst een bananenblad, ga je naar het toilet, en vervolgens stamp je op een hanle en valt het in een teil. Morgen dragen ze dan wel de teil uit. Heel ecologisch want hoe breng je water naar een eenzame hoogte waar wij zitten. Ook de verlichting is met zonne energie.

Als Steven nog wat water overlaat ga ik ook douchen, en kruip dan in bed (Steven zou zeggen gaat hijwat snurken) want het was een vermoeiende dag

Dag 11. De reis begon met olifanten....

Vandaag onze laatste volledige dag. We verlaten Eagles Nest en zien al direct impala's, wrattenzwijnen, topi's envooral veel zebra's. Het park is vooral boom en struiksavanne. Hier leeft een verdwaalde mannetjesleeuw en vooral nogal wat luipaarden. Olifanten leven hier niet dus we voelen ons veilig. Steven vertelt dat hij niet vertrekt vooraleer hij een luipaard gezien heeft, dus kan dit ook onze voorlaatste dag in Uganda zijn. De eerste track die we nemen gaat door dichte doornstruiken en lage bomen. De doornen van de acacia krassen, met een geluid als van een nagel op het krijtbord, een heerlijk krassenpatroon (zo zie je het toch als het niet je eigen auto is) in het stof op onze carrosserie Luipaarden 0 - Tse Tse vliegen 100. Halverwege de voormiddag moet ik dringend naar toilet 2 (sinds de uitstap naar de gorilla's weten we dat we dit moeten melden aan de ranger en dat die dan eenputje voor ons graaft) er is echter geen wild en geen ranger te zien, dus wil ik even verder het bos in. Steven waarschuwt  voor agressieve buffels en inderdaad komt er net een buffelkoe met kalf uit de struiken. Mijn aars prijst zich gelukkig dat ik nog in de auto zit. Maar als mijn darmen present geven voelt dit als een groep gepensioneerden die als eersten op een bus willen stappen...., dus een paar kilometer verder midden een open ruimte volgt de opluchting.

Wat verder ligt een dode zebra midden op de weg ( behalve de versheid  niets met het voorgaande te maken), geen wonden en geen aasvliegen. We komen hier bij de avond game drive zeker terug. Misschien zien we dan hyena's. Onze lodge Rwaboko lodge ligt bovenop een granieten rots. De ligging, kamers en de prijs zijn een klasse hoger dan de rest van de reis. Het uitzicht is weer subliem.

's middags breekt er een hevig onweer los. Er wordt hierboven aardig met de deuren gesmeten. Als we om 4 u vertrekken voor de avond game drive is het nog altijd bezig.

Het is plezant rijden. De wegen zijn nat en de jeep glijdt op veel plaatsen van het ene spoor in het andere. Ik voel me als een kind op de kermis als ik de auto kan laten glijden en dan tegensturen. Op een elandantiloop ( de grootste antilope van Afrika) na geen nieuwe beesten gezien. Het kadaver van de zebra werd enkel zijn ogen uitgepikt, de rest wacht nog op de hyena's. De eerste gieren zitten al in de bomen.

Het park sluit om 19 u en we willen zolang mogelijk profiteren. Als we besluiten terug te keren komen we een aantal maal in diepe plassen terecht zodat het water tot boven de auto spat. Glijden is nu zo plezant niet meer, want we willen niet vastraken. Als dit al het resultaat is van een namiddag regenen wat moet dat dan in het regenseizoen zijn?

Als we 5 min voor closing time op weg zijn naar de uitgang komen we midden een troep van 100 buffels terecht. Over driehonderd meter staan er 5 groepjes van 5 a 10 buffels op de weg, telkens met jonge kalfjes erbij. Dit kan een levensgevaarlijke situatie zijn.  Je ziet de buffels zich rond het kalfje scharen. De beesten hebben een dreigende kop met grote gekrulde horens, kleine oogjes en kleine hersenen.  De   hersenen hebben drie standen: neutraal, aan en af. Voorlopig staan ze allemaal in neutraal: dreigend kijken! En de schakelaar kan aangezet worden (aanvallen) of afgezet vluchten. Het begint te schemeren en ik flikker met mijn lichten en ga beetje bij beetje vooruit, de hand op de versnellingspook klaar om in achteruit te schakelen. Maar een voor een, en groep na groep vluchten ze van de weg de struiken in. Ondertussen zijn we 20 min vertraagd. De Gate is gesloten en een gewapende soldaat vraagt ons papieren. Uiteindelijk mogen we zonder boete verder rijden naar onze lodge.

We zitten op de evenaar, maar met de regen is het bar koud. Deze namiddag nog een graad of 18 nu amper 10 Gr en er zitten enkel vliegenramen in onze vensters. . Ik lig met mijn flanelletje en een fleece in bed mijn verslag te schrijven. Ondertussen is ook de electriciteit uitgevallen.

Morgen nog 5 u rijden naar Entebbe.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer