het verhaal van een ongenode gast en chimps kijken

Dag 3. De zegen van een vier maal vier

Om 8 u loopt de wekker af. Boven ons tent heeft de ganse nacht een vogel zitten roepen. Het beest is zo groot als een kieken, en eet met zijn gekromde snavel alle bessen in de bomen. Ik neem een warme douche. Naast de regenput heeft men een oventje gebouwd. De waterleiding loopt door de vlammen en zorgt voor zeer heet water. Na het ontbijt maken we een Bush walk rond het kamp. We zien enkele apen (en horen er veel meer), vogels en vlinders.

We nemen ons lunchpakket mee en besluiten met de autode kratermeren op te zoeken. We doen eerst een stuk van de piste van gisterenavond. Blijkbaar is onze mannetjesolifant vannacht toch nog kwaad geworden want er ligt een boom halverwege de weg. We besluiten om het meest panoramische wegeltje te nemen langs de kraters. Bij de beschrijving staat dat deze wegel onbruikbaar is tijdens het regenseizoen. Nu zien we waarom we een 4x4 nodig hebben. Links van ons de afgrond naar de krater, putten van een wiel diep, en de weg een kleine camion breed.We rijden met een gezapige 10km per uur put in, put uit.  Na een uur liggen er op de weg drie hopen stenen. Werklui zijn de putten aan het opvullen. De eerste berg wordt gedeeltelijk omzeild door de bergflank te gebruiken.. Bij de volgende twee bergjes is dit onmogelijk. Maar de Ugandezen zijn vriendelijk. Beide bergen grind worden binnen de 10 min aan een kant afgegraven. We kunnen passeren en wij volgen de weg van amper een camion breed!

Vraag voor de argeloze en opgeluchte chauffeur en de intelligente lezer: waar komen die grindbergen vandaan?

Juist!! 5 min later komt er een volgeladen camion uit de tegenovergestelde richting. Op zijn voorruit de sticker: "Never lose Hope!!!" Voor Steven het voorlopigge toppunt van de reis:  Links de afgrond, voor mij de moderne olifant, dus wij minutenlang  in achteruit richting grindbergen. Uiteindelijk wijkt de grindcamion met doodsverachting uit richting kraterafgrond en kunnen wij passeren. Iets verder zien we een wegwijzer naar "Heavens view pont" je ziet in de hemel kom je toch en zelfs gratis! Normaal is de ingang 8 euro, de 2 Ugandese wachters liggen echter uit te rusten in de zon. Omdat wij in stilte genieten van de natuur horen ze ons niet aankomen noch vertrekken. Het was inderdaad een hemels uitzicht op 3 kratermeren.

Rond de middag zien we een kampplaats waar we iets kunnen drinken. Volgt dan van mij de domste vraag van de dag:zou je in Uganda alcohol mogen drinken als je rijdt? Alsof ze hier op zo'n veldwegels staan om te blazen! Blijkt dan nog dat we er enkel cola kunnen krijgen.

Het landschap is hier een patchwork van 100 tinten groen: de ene heuvel na de andere met bananenplantages, maisvelden, bossen, Theeplantages,..... Het is onwezenlijk mooi om naartoe te kijken, maar achter de mooie façade schuilt armoe. We komen in dorpjes met en zonder naam, niemand draagt hier schoenen, kinderen schieten als bloemkolen uit de grond. We zien fantastische typetjes zoals een oude man met hoed, vest en transistorradio, Een camion vol koeien met megahorens en daar bovenop gestapeld zakken en mensen. Foto's nemen kan niet. De Ugandezen zijn vriendelijk maar fier en willen niet op de foto. Honden zijn er niet te zien, horen doen we ze wel. Men bindt ze vast aan een boom in de maisvelden zonder eten. De beesten janken een ganse dag en houden zo de apen weg van het maisvelden..

Als we om 3u terug in de nature lodge toekomen ziet onze auto niet langer paars maar  roodbruin. We horen Hollanders die hier net toekomen vragen als hun tent elke dag gekuist wordt!! Ze zijn ook verwonderd dat er geen electriciteit  is voor 18.00u Dachten blijkbaar dat ze in Club Med zaten.

We doen een namiddagdutje, daarna douchen. Het diner is weer ok: taartje van courgette met kaas, soep,tilapia en taart met custard. Om 21.15 kruipen we ons bed in want morgen om 5.25 op voor een chimpansee walk.

Dag 4 Ten aanval!

 We worden om 5:25 gewekt en vinden koffie voor onze tent. Ik voel me als thuis    als ik zie dat Steven net zo graag vroeg op staat als zijn mama.  We nemen een kort ontbijt want om 6:30 worden we verwacht aan het Kanyanchu river camp voor de chimpansee walk. Het is nog donker als we aankomen. We zullen met 8 toeristen de jungle doortrekken. Een aantal onder hen heeft zijn lunchpakket vergeten. Daardoor vertrekken we een half uur later. We klasseren ze direct als te vermijden (aan haar gemekker te horen zit er zeker 1 trut tussen) en slagen er in om met 3 bij een eigen parkwachter ingedeeld te worden. De parkwachters zijn gewapend om ons tegen een van de 450 bosolifanten te beschermen. Volgens Chiraz. onze parkwachtster (toeval?) haar uitleg is dit niet nodig omdat zowel mens als olifant elkaar mijden!

We vertrekken direct het woud in. Het is al licht, de chimps ontwaken in de bomen. Een pad is er niet, gewoon de parkwachter volgen. We kijken constant omhoog en zien onze eerste chimps. Als we toevallig niet naar boven maar recht voor ons kijken staan we op geen 15 m van minstens twee (en een baby'tje?) bosolifanten. De parkwachter vlucht als een pijl uit een boog en roept in volle paniek lopen! (moest zij ons niet beschermen?). Steven kijkt nog eens achterom en ziet de olifant met wapperende oren de aanval inzetten. Ik hoor haar enkel toeteren! Ogenblikkelijk worden andere groepen toeristen gewaarschuwd en verzamelen we na twee nieuwe    paniekvluchten terug aan de auto's. De rangers gaan op zoektocht en komen terug met de mededeling dat we omsingeld zijn door een groep olifanten. We horen ook de chimps alarm slaan en moeten naar een ander deel van het park. De schrik zit er echter in bij de parkwachters en zo worden we toch tot 1 groep van acht met twee parkwachters samengevoegd. De "trut" zit te zeuren dat ze de olifanten wil zien, kijkt niet naar het pad en valt (Zonder handen te zetten) pardoes vlak op haar buik over een liaan (heeft ze zeker nog 5 keer overgedaan!).  De rest van de voormiddag blijven de chimps in de bomen. Ons nek doet pijn van omhoog te kijken (bomen zijn hier 20m hoog). Een tocht door het regenwoud betekent je weg zoeken tussen,  over,onder, langs, bomen, lianen,struiken en varens en ondertussen zitten de chimps ons maar te treiteren hoog in de bomen. Pas na de middag komt er een mannetje naar beneden (Chimps leven evenveel op de grond als in de bomen). We kunnen tot op 3M komen om foto's te nemen. ( hoe dichter kun je komen? Niet toch). Hij trekt zich van ons niets aan. En dan gaat hij zwerven. We volgen hem. Regelmatig houdt hij halt om vruchten te eten. Hij roept en slaat op de bomen. Dit geluid wordt in de verte beantwoord, en nadat we hem een uur door stekelvarens, over putten van olifantepoten bergop en bergaf  gevolgd hebben staan we midden een groep van 20 chimps. Een jong mannetje wil indruk maken en jaagt luid tierend de wijfjes met hun jongen de bomen in. Dan richt hij zijn aandacht op ons en rent als een zot ettelijke keren in schijnaanval door onze groep. Als hij mij passeert kan ik hem aanraken als ik wil ( zie je wel het kon toch dichter!). Maar er zit niets kwaad in, puur aanstellerij van een puber van 23 jaar. Ze hebben hem Totti genoemd naar de Italiaanse voetballer. De chimps komen terug uit de bomen. We blijven een uur tussen de gorilla's die doen alsof we lucht zijn voor hen. We zien ze in het wild dichter dan in de dierentuin. Later benaderen we het alfa mannetje tot op 3m. Hij laat zich geduldig ontluizen door zijn broer. We hadden een fantastische dag. Nu aan het genieten met enkele pinten van een rustige zonsondergang. Straks na zonsondergang begint weer het oorverdovend concert van de cicaden.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer