Op weg naar Kibali

Dag 1 Uganda here we come

We hebben er lang op gewacht maar uiteindelijk vertrek ik voor mijn 60 ste verjaardag met Steven naar Uganda . Gezien mijn steeds grijzer wordende haardos vindt  Martine het maar niets dat wij zover gaan vliegen om zilverruggen te zien. Een grote grijze aap heeft zij ook al thuis! Na een laatste Duvel brengt Martine ons naar de luchthaven, want het spoor staakt weer eens.

Op het vliegtuig wordt het cliché dat Chinezen niet kunnen drinken nog maar eens bevestigd. Een oudere Chinese dame op de rij voor ons drinkt op  40 minuten 4 glazen wijn. Het vijfde glas krijgt ze niet meer binnen. Als ze het wil teruggeven aan de steward zegt die: "giet het maar naar buiten :))". Een uur later zit de Chinese te sterven en in stilte haar spuugzakje vol te kotsen.

Als we om 23.15 landen in Qatar wordt er omgeroepen dat het ramadan is, en er dus door niemand mag gegeten en gedronken worden zolang het niet donker is. Onze aansluitende vlucht is 5 uur verlaat en dus krijgen we een gratis overnachting in Doha.  We krijgen een Sight seeing in het verlichte Doha. Ons hotel is ok. In onze kamer kunnen gemakkelijk 4 bedden staan. Het is donker dus krijgen we om 1u toch nog een  gratis buffet om u tegen te zeggen voorgeschoteld.  Als Steven alleen al het dessertbuffet ziet voelt hij zich als een sjeik in een harem. Als ik in bed kruip is het bewijs dat ik geen oude vent ben geleverd. Oude mensen verteren 's avonds geen warme maaltijd meer. Ik heb daar geen last van en val direct in slaap.

Om 4.30 worden we gewekt en vertrekken we naar de luchthaven. Uganda here we come

Ps. Ook Steven maakt een reisverslag. Je kunt je abonneren via http://ocholoco.aroundtheglobe.be

 Dag 2 It's à long way to Kibale....

 Het  vliegtuig landt ruim op tijd om 13u in Entebbe. Maar de verhuurmaatschappij is niet op de afspraak. Omdat we ons op "Afrika modus" ingesteld hebben panikeren we niet, en inderdaad 45 min later krijgen we onze 4x4. Zijn ze toch wel onze chimpanseepermits voor overmorgen vergeten! Die liggen nog in het centrum van Kampala en daar moeten wij niet zijn. Maar alles wordt opgelost. Iemand komt ons tegen gereden en brengt ze. We hebben nog 360 km te doen. De baan richting Kampala is enorm druk en ik heb dus alle tijd om links rijden en met een automatische versnelling rijden onder de knie te krijgen. Het went vlug, maar regelmatig gaan de ruitenwissers ipv de richtingaanwijzers, want ook die handels staan omgekeerd.

Na een uur hebben we al 30 km! gereden en brengt er iemand met de brommertaxi ons permits. Als we Kampala achter ons laten vlot het verkeer veel beter. Het blijft een goeie asfaltweg waar iedereen gebruik van maakt: ook voetgangers en veel fietsers. De fiets is hier het transportmiddelen van de armen. Je kunt er alles mee vervoeren:1m breed  brandhout tot 6 bidons water staan met stip op 1. Telkens je een dorp nadert zijn er dwarse snelheidsribbels op de baan. De lage ribbels zijn per 4 gegroepeerd en laten je darmen tot achter je oren swingen. De grote de erna komen liggen alleen en katapulteren je naar de maan.

Net voor het donker wordt neemt Steven het stuur over. Om 19u valt de duisternis in en ze is zo zwart als................(.juist!), en die dragen hier geen fluovestje, moeten van hun mama niet voor het donker thuis zijn en hun fiets heeft geen licht. Op een bepaald moment zien we een brommer met licht aankomen, en op enkele meters voor ons verdwijnt hij plots van de radar. Waarschijnlijk de gracht ingereden, maar niet omkijken wij moeten naar Fort Portal! 300 km in 5 u het is niet slecht gereden! Er wordt volgetankt. Nog 60 km naar Kibale NP, maar hoe de stad ui tijden?. Na enkele missers nemen we een veldweg!! richting park. Blijkbaar begint nu pas het avontuur. In de laatste 4 uur zagen we 3 wegwijzers en daarmee was de voorraad op denken we. Zou dat de reden zijn dat de meeste toeristen een auto met driver nemen? Gelukkig zijn we twee geografen die de kaart kunnen lezen maar vooral een ingebouwd kompas hebben!

Het rode stof stuift over de piste. In het tankstation hebben we naief onze ruit laten wassen, maar de koude lucht van de airco doet de vochtigheid aanslaan op de ruiten. Op het moment dat de ruitenwissers aangezet worden verschijnt een gestreept schilderij van rood stof op onze ruit. Dus maar letterlijk en figuurlijk de rest van de rit uitzweten.

 Je hebt ze in alle formaten van groot tot klein: zijweggetjes, keien, stof, putten en bulten. Als we de grote lampen en mistlampen aansteken kunnen we max 40 km per uur halen. Bij die snelheden worden ons genen in Parkinsonmodus geschud. Hier en daar nog een voetganger,fietser en tegenligger, dus gefocust rijden blijft de boodschap!

Als we het Kibale nationaal park binnenrijden scheurt ons een lokale kamikazepiloot voorbij. In de stofwolk zien we plots zijn stoplichten en gevaarspinkers branden. Als het stof gaat liggen zien we midden op de weg een " berg" stront met daar achter een olifantenstier. Als we het dier opschrikken wordt het agressief en valt het aan. We doen beiden ons lichten uit en wachten...............nu en dan de lichten weer aansteken en zien dat de stier er nog staat en wachten.........van uit tegenovergestelde kant zien we de lichten van een auto opdoemen en uitgaatn,aangestoken worden en uitgaan. Na 20 min is de kolos in het woud verdwenen.Het is 22 uur als we in Kibale Forest Camp aankomen. We drinken onee eerste Nile Special, en krijgen warempel nog een uitgebreide maaltijd: advocadosalade, soep,steak en taart. Onder een strooien afdak wenkt onze iglotent. We leggen ons in bed en horen zelfs de sms jes niet meer die ons melden dat de Belgen gewonnen hebben.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer